مهران مرتضایی
(یادداشتی بر ژئوسئانس من، ساختهی محمد رمضانی فرخانی)
اثر از جلد نامتعارفش آغاز میشود و از نام عجیبش. و تمام کتاب در کل یکی است.حتا نام شاعر را هم باید به اثر افزود. پانوشتها هم همین طور جز بدنهی شعر هستند و نه توضیحی که در میانهی خوانش نگاهی بیاندازیم و دوباره با فهمیدنی خواندن را از سربگیریم.
وارتان! سخن بگو!
مرغ سکوت، جوجۀ مرگي فجيع را
در آشيان به بيضه نشسته است!
به ياد گلشيري و مردي با كراوات سرخش
« سيدي, عكس, پاسور. سيدي, عكس, پاسور» اينها را پسر جواني كه باد صورتش را سرخ كرده بود, آرام توي گوش آدمهايي كه پشت چراغ قرمز ايستاده بودند , گفت و از كنارشان رد شد. كسي توجه نكرد. مرد كيف چرمي سياهش را دست چپش داد و با انگشتهاي سرمازدهاش تهريش چانهاش را به آهستگي خاراند و گفت:« اين احمقانهترين چراغ دنياست. يك ساعت بايد وايستي بعد هنوز سبز نشده قرمز ميشه. خيال كردن مردم قهرمان دو هستن. تازه بنجانسون هم كه باشي تا وسط خيابون بيشتر نميرسي. » و سرش را به سمت زن كناردستياش چرخاند. زن نيمنگاهي انداخت و همانطور كه ني شيرموزش بين لبهايش بود, لبخند زد و بعد دوباره رو كرد به آدمك قرمز توي چراغ كه دستش را زده بود به كمرش ايستاده بود بالاي سر چراغي كه يكي ژست راه رفتن تويش گرفته بود.